“Kayıp giden yıldızlar yapamadığımı yapıyor.”

İnsan, kendi içine bakmaya korkar mı? 

Bu, gece gökyüzüne bakmaktan korkmak gibi bir şey. Karanlık olduğunu biliyordun, bakmadın, bakamadın. Ben de bakamadım. Uzunca bir süre, kendi içime.

Gökyüzüne de.

Sonra, farkına varmadan gördüm. İçimi. Aşil vardı bir kenarda. Rengi hala gül kurusuydu. Benzetme yine aynıydı; kuru bir gül… Kıyamadığını en iyi böyle ifade ediyordu, tutan. Elinde tutuyordu ama nazikçe. Bir şey olur diye ödü kopuyordu. Uçup gider diye de…

“İçimdeki rengin gül kurusu” diyordu. Demeye getiriyor da olabilirdi. Her neyseydi. Sahi o güle n’nolduydu?

Kiminin kaldırımı vardı, kiminin yoktu; kimin kaldırımı genişti, kiminin dar, kırık dökük… Bazısının sokak lambası çoktu, bazısının azdı. Çok aydınlatıyordu bazıları geceyi, bazılarının lambaları sadece kendini aydınlatıyordu.

Sokak değildi bunlar, insandı.

Kimine ulaşmak için yokuştan iniyor, kimine ulaşmak için yokuşları çıkıyordun. Kiminin çıkmazları vardı. Kiminin dört bir yanı başka bir güzelliğe çıkıyordu. Bazen birini bir yağmur talan ederken diğerini bir yangın kül ediyordu.

Tek ortak noktaları vardı, hepsinin içinde birer (sokak) çocuk(u) uyukluyordu. 

Yalnızlık ile bencillik arasındayım.

Kendime küsüyorum, kendime kızıyorum, kendimi azarlıyorum, kendime acıyorum, kendimi umursamıyorum. Hâlâ anlayamadım kendimle ne alıp veremediğimi.

Kendimden alamadığım ve kendime veremediğim, tüm mesele bu bile olabilir.  Yapmak istediğim hiçbir şeyi yapmayarak –aslında istediklerimi yaparak yapmam gerekenleri yapmayarak– kendimden hiçbir şey alamıyorum. Yapmadığım tüm eylemlerinin bir getirisi de olmadığından kendime hiçbir şey veremiyorum. Ceza bile.

 

Biz eve gelen insanlardan başkasına “hoş geldin” diyemeyen insanlarız. Oysa öyle iyi biliyoruz ki o gelişin “hoş geliş” olmadığını. Sadece laf olduğunu. Onun aslı geliş olmadığını ve o gelenin asıl gelen olmadığını.

“Hoş geldiniz.”

Dilimiz alışsın diye söylüyoruz belki. Başka türlü bir gelişte dilimiz açık olsun “hoş geldin” demeye diye alıştırma yapıyoruz.

Biz evden giden insanlara bile “hoşça kal” diyemeyen insanlarız. Dilimizin asıl alışması gereken buyken.

image

  • “Hiç normal arkadaşın yok” diyor normal biri. “Normal olmayan gerçek dost olmuyor” diyor normal olmayan biri.
  • Çiçeklerle arası iyi olmayan birine çiçek emanet etmek.
  • Bir insan için çok üzülürken aynı insanın yaptıklarıyla mutlu olmak.

O son çorabı giymeyecektin. O son dizeyi yazmayacaktın. Bilmeyecektin yani, saatin kaç olduğunu, ne aradığını. Neden durduğunu, birdenbire yolun kenarında. Tam o anda aynı olmayacağını bildiğin bir eskiye gider gibi bakmayacaktın. Gözlerinden okunmayacaktı. Gözlerin konuşmayacaktı dilin dururken. Kimse gelecek acısını okumayacaktı gözlerinden. O son bakışı bakmayacaktın. 

Biraz beklemeli. İyi şeyler için.

Koşarken birden bire duramaz insan. Mutluyken birden bire üzülemez, üzülmesi gerekir ama bir şekilde bunu erteler. Genelde inanmayarak yapar bunu. 

Biraz beklemeli diyorum. Üzülürken yarıda kesemez kimse üzüntüsünü. Başlamışken sonuna kadar üzülür ve zaten bir şekilde sona ulaşır. 

Biraz daha beklemeli. Kimse yarıda kesemez düşünü. Kurduğu düş daha yarıya ulaşmamışken yok edilmişse bile. İçinde bir yerde devam ettirir.

Biraz daha koşmalı. 

Benim fazla kelimem yoktu, dünyanın da öyle dünya kadar vakti yoktu. Bir kolaçan edecekti içimi. Bir dinleyecekti sırtımı. Bu kadar. Sonra men edecekti kendini kuramadığım cümlelerden. Beni de bir süre büyük şeylerle mutlu olmaktan men edecekti. Dünya da biliyordu acelesi olmadığını mutluluğun. Bu yüzden asıktı suratı. Başka mimiklere gerek duymuyordu.

Benim fazla umudum yoktu, dünyanın da öyle dünya kadar umuda ihtiyacı yoktu. 

salıncağa tercih edilmek

küçük bir çocuğun beklediği şey salıncaktır. aslında bakarsan tek istediği şey salıncaktır. uyku saati çoktan geçmiş ama uyumamıştır. bekliyordur. salıncağını. kendi için değil, küçük kuşunun kafesi için. kuş biraz daha mutlu olsun diye. kendi de mutlu olacaktır, çok. tabi o salıncak gelirse. ama “uyuma, akşam sana sürprizim var” demişti biri. kesinlikle alınmıştı o salıncak. zil çaldığında koşarak kapıyı açacak ve “hani sürprizim” diye soracaktır, umudu kırıldı kırılacaktır. ve öyle de olur. hatta hafiften yüzü düşer. “işte sürpriz burada” denilir küçük çocuğa, kapı gösterilerek. çocuk bakar. karşısında siz varsınızdır. ve der ki; bu binlerce salıncaktan bile daha güzel.

Her insanın zaman zaman hicrete ihtiyacı oluyordu. Başka bir kente değil ve kendinden başkasına da değil; başka bir kendine ihtiyacı oluyordu. Duramıyordu kendinde. Özünü yitirmek pahasına bile olsa gitmek istiyordu bir adım öteye. 

Benim yaptığım, kendini 8’le sınırlandırmış, sığ bir insandan “sonsuzluk” beklemekti. Apaçık bir saçmalıktı yani. Sanırım çok seviyordum aldanmayı. Para üstü almamayı. Ağır bir valizle yokuştan inmeyi. Çok soru sormamayı. Çok fedakar olmayı. Yağmurda ıslanıp gülmeyi, çok gülmeyi… Ay’a uzun uzun bakmayı ve ona baktıkça etrafta çoğalan yıldızları. Ve hiç sevmiyordum insanların çocukluklarını, çocukluk anılarını ve özellikle de çocukluk acılarını. Çünkü ben bol anılı, bol acılı bir çocukluk yaşamadım. Onlar anlatınca ben “çocukluğumdan utanıyordum” büyüdüğüm için hayıflanıyordum.

Kendini 8 yaşında yaşadıklarıyla büyüten bir insandan “sonsuzluk” dileniyordum. Oysa o 8 yaşından sonra hiç büyümemişti.